روزهای پایانی سفر 4 ماهه به ژاپن با شتاب میگذرند. یادداشت های این سفر را نتوانستم در وب لاگ بگذارم. حوادث و خبرها تا آن اندازه غمگین و نگران کننده اند که جایی برای حرف های سفر باقی نمیگذارند. راستش هر باری که در برابر کامپیوتر خواستم درباره تجربه ها، بازدیدها، معابد زیبا بنویسم نیروی بازدارنده ای جلوی نوشتنم را گرفت.
خبرها همه نگران کننده اند و ما به کشوری تعلق داریم که تاریخش به ما میاموزد بدبین باشیم و نشانه های بد را تصادفی ندانیم. روزهایی که مسئول کمیسیون "حقوق بشر اسلامی" همان چیزهایی را میگوید و با همان لحنی حرف میزند که فرماندهان نظامی که این روزها بی مهابا در میدان سیاست تاخت و تاز میکنند. روزهایی که رئیس جمهورش بی دغدغه و عذاب وجدان ایران را "آزاد ترین کشور دنیا" نام میدهد در حالیکه حتی روزنامه های ورزشی هم از توقیف . تعرض در امان نیستند و همه چیز رنگ و بوی امنیتی به خودش گرفته است.
آغاز سال تحصیلی همزمان شده است با حمله به علوم انسانی بحث انقلاب فرهنگی جدید و برخورد با علوم انسانی البته تازه نیست و چند سالی است ایدئولوگ های معمم و مکلای این گرایش درباره ضرورت آن سخن گفته اند. اما این بار گویا بهانه سیاسی خوبی هم پیدا شده و بعد از آدم های زنده و ناراضیان جامعه رفته اند سراغ اشباح و کتاب ها و نوشته ها و تئوری های علوم انسانی.
در خبرها آمده بود که نشریات علمی بین المللی از چاپ مقالات کپی شده دو وزیر ایرانی خبر داده اند که یکی از انها وزیر علوم است. این تقلب ها شاید نماینده نوعی فرهنگ جدیدی هم باشد که در حال جا افتادن است. یعنی آنقدر زشتی دروغ و تقلب تا ان اندازه کم رنگ شده که دیگر حتی تعجبی هم بر نمی انگیزد. وزیر سابق علوم خود را نابغه ریاضی نام داده بود و از درج نام خود در کتاب های معتبر خبر داده بود که پس از سر و صدای فراوان کاشف به عمل آمده بود که هر کسی میتواند با اندکی پول نامش را در آن کتاب کذایی درج کند. ما در ایران امروز با پدیده ای روبرو هستیم که شاید تاریخ ایران هیچگاه آنرا تجربه نکرده بود. نام این همه دروغ را چه میتوان گذاشت؟ آیا امپراطوری دروغ نام شایسته ای است یا برای نشان دادن اهمیت و دامنه این پدیده است و یا باید در پی کلمات دیگری بود.
این هم آواز قاصدک با صدای شجریان به یاد مشکاتیان
http://www.youtube.com/watch?v=rOymCpkdPv8
